Ramowa Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu

Ramowa Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu (ang. United Nations Framework Convention on Climate Change, UNFCCC) została podpisana 9 maja 1992 r. w Rio de Janeiro.

Traktat określa założenia międzynarodowej współpracy dotyczącej ograniczenia emisji gazów cieplarnianych (mitygacji) odpowiedzialnych za zjawisko globalnego ocieplenia, mających swoje źródło w działalności człowieka. Dotychczas Konwencję ratyfikowało 195 stron (194 państwa oraz Unia Europejska). Polska ratyfikowała Konwencję w czerwcu 1994 r.

Najważniejszym, prawnie wiążącym instrumentem Konwencji jest Protokół z Kioto, podpisany 11 grudnia 1997 r., wszedł w życie w lutym 2005 r. Na jego mocy państwa rozwinięte, w tym kraje będące w procesie transformacji do gospodarki rynkowej, zobowiązały się do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych o przynajmniej 5% w stosunku do roku 1990. Państwa rozwijające się nie zostały zobowiązane do ograniczenia emisji. Podział ten odzwierciedlony jest w Aneksach do Konwencji klimatycznej (kraje należące do Aneksu I to kraje rozwinięte, kraje nienależące do Aneksu I to kraje rozwijające się).

Początkowo okres obowiązywania Protokołu obejmował lata 2008-2012. Podczas ostatniego szczytu klimatycznego w Doha (Katar) w 2012 r. zadecydowano o jego przedłużeniu nadrugi okres zobowiązań obejmujący lata 2013-2020[1]. Protokół z Kioto nie obejmuje największych emitentów gazów cieplarnianych, tj. Stany Zjednoczone czy Chiny.

Konferencja Stron Konwencji (ang. Conference of Parties, COP) jest najwyższym organem konwencji UNFCCC. W jej skład wchodzą przedstawiciele Stron Konwencji. Obrady Konferencji Stron odbywają się corocznie. COP podejmuje decyzje konieczne do efektywnego wdrożenia postanowień Konwencji oraz regularnie dokonuje przeglądu realizacji tych postanowień. Zgodnie z decyzją 18. sesji Konferencji Stron Konwencji Klimatycznej (COP18) w Doha z grudnia 2012 r., kolejny szczyt klimatyczny odbędzie się w Warszawie (11 - 22 listopada 2013).  Wybór Polski, jako kraju goszczącego ww. wydarzenie odbył się w ramach Grupy Wschodnio - Europejskiej (EEG), której przypadła organizacja COP w roku bieżącym.

Konferencja Stron Konwencji jest jednocześnie Spotkaniem Stron Protokołu z Kioto (ang. Conference of the Parties serving as the Meeting of the Parties, CMP) będąca najwyższym organem Protokołu.



[1] Do drugiego okresu rozliczeniowego przystąpiły: Unia Europejska, Australia